Tuesday, January 15, 2013

Backpack Series: Plastic Cup

Beware: This is a repost!
Why?
1. Dahil Sabaw utak ko ngayon.
2. Dahil nakita ko na naman si Manang sa Crossing
3. At dahil ang lakas lang maka PBO!

Ang Plastic cup na ito ay galing kay Pareng Google

Cup 1: CROSSWALK

A pedestrian crossing or crosswalk is a designated point on a road at which some means are employed to assist pedestrians wishing to cross. They are designed to keep pedestrians together where they can be seen by motorists, and where they can cross most safely across the flow of vehicular traffic. Pedestrian crossings are often found at intersections, but may also be at other points on busy roads that would otherwise be too unsafe to cross without assistance due to vehicle numbers, speed or road widths. They are generally also installed common where large numbers of pedestrians are attempting to cross (such as in shopping areas) or where vulnerable road users (such as school children) regularly cross.

The term pedestrian crossing includes a wide range of crossing provisions, both those that give priority to pedestrians, and those that assist pedestrians, but legally still prioritize road vehicles.

Pedestrian crossings, especially when combined with other features like pedestrian priority or raised surfaces, can be used as a traffic calming technique.

Road Sign: Ped Xing

So much for the technical meaning of the word but known to many, as a place where we meet people instantly, in a rush, crowded flow, barely noticing each other (A crosswalk). And here in this place, I learned the lessons of the “Plastic Cup”.

Cup 2: STOP LIGHT

Here in Metro Manila, we have the famous Crossing. It is an intersection of EDSA and Shaw Boulevard. Kung ikaw ay isang byahero, malamang alam mo ang lugar na ito. Crossing Ilalim or Crossing Ibabaw. And every day, dito ako dumadaan. One jeep ride from my dorm going to work and a not so long walk at night going home after work. Yes! Naglalakad lang po ako pauwi. Tipid na, na exercise ka pa. This is my daily routine during weekdays with the exemption kung kakain kami after work with my officemates. And this is how the story of a plastic cup goes…

Cup 3: Toothless Smile

That was a typical night after work. Again, nagkayayaan na kumain before going home. Our usual destination is Araneta Center , Kangaro Jack Steak and Grille to be exact. At syempre, dadaan kami sa Crossing. Sa gabi, iba-ibang scenario makikita mo dito. Sa gilid ng kalsada, may natutulog, sa ilalim ng fly over foot bridge, may nagtitinda ng sigarilyo at candies, may lasing na nakaupo sa gilid ng sidewalk, may kumakanta sa videoke sa karinderia at turo-turo, mga taong nagmamadali makauwi, mga taga call center na nakatambay, sasabayan pa ng tugtog ng banda na nanggagaling sa “Cuba Libre.” Pero kami, iba ang inaabangan naming makita… Si “Manang” na namamalimos sa mga sasakyan na nakahinto during red light. It is a common sight for us na makita si “Manang na naglalakad, hawak ang tungkod niya, nangangapa sa madilim nyang paligid (Oo, isang bulag si Manang) at kumakatok sa bawat bintana ng sasakyan na nakahinto. Di alintana ang panganib na dulot nito. And again, this is another night na ma-encounter namin si Manang. Malayo pa lang, nag ready na kami ng mailalagay sa hawak nyang plastic cup. Kapa dito, dukot doon, bukas ng coin purse ngunit walang barya kaming nakuha. Sige na nga, itong bente pesos na lang, One of my Officemate offered. Nang nasa tapat na namin si “Manang”, di na namin hinintay na kumatok sya sa salamin ng aming sasakyan. Ganon pa rin, ang mukha na hapis at pagod sa maghapon na pamamalimos sa Crossing. Itinapat na nya sa amin ang kanyang plastic cup at naghihintay ng ano mang aming maibibigay. Ang kalansing ng baryang kanyang inaasahan ay di nya narinig. Alam nyang hindi barya ang aming inilagay sa plastic cup nya. At dahil doon, isang napaka gandang ngiti ang ibinalik nya sa amin, at sa unang pagkakataon, we saw a toothless smile. That was one of the most beautiful smile na nakita ko. Isang nagagalak na Manang ang aming nasaksihan. Kung di ako nagkakamali, napatalon pa sya sa tuwa. Bente pesos? Para kaming napahiya at kung di lang nag green light na, sana, nadagdagan pa namin ang aming naibigay.

Para kay “Manang”, ang halagang nailagay namin sa cup nya ay isang kayamanan na. Ang bawat sentimo na naihuhulog sa kanyang plastic cup ay isang napakalaking pagpapala na para sa kanya. Di ko maiwasang tingnan ang dala kong backpack. Yes, it is heavy, coz I know everything I own and holds dear was inside. Maari ngang mahalaga ang laman ng backpack ko. Gamit ko sa trabaho ang ilan sa mga nasa loob nito. Pero kung ikukumpara sa Plastic cup ni “Manang”, walang panama ang laman ng backpack ko. Kung titimbangin ng sabay, alin sa palagay nyo ang mas mabigat? Ang backpack ko o ang plastic cup ni Manang? I hold on to my backpack because I know there are necessary things and gadgets that are inside, but Manang holds on to her plastic cup, as if her whole life was dependent on it. No, not as if, her whole life was really dependent on her plastic cup. I can still survive and live kahit mawala ang laman ng backpack ko, pero para kay Manang, for her to live and survive a day, he needs her plastic cup.

Cup 4: Overflow

The case of Manang is an eye opener for us… Marami ngayon ang gumagastos ng higit pa sa kanilang kinikita, marami ang nagsasayang ng pera sa mga bagay na di naman makabubuti sa sarili, ngunit higit na nakakapanghinayang ang mga taong may sobra-sobrang pagpapala ngunit walang kakayahang magbigay. The Act of giving comes from within; it is an urge of compassion, the byproduct of one’s desire to help others. Kahit sa ano mang panahon at pagkakataon, basta kaya mo sa ano mang paraan, di man pinansyal, tutulong at tutulong ka. It is not because of your intellectual capacity that decides whether to give or not. It is your heart. Katulad ng naramdaman namin kay Manang. May guilt at panghihinayang na yon lang ang aming naibigay, to think na ang pupuntahan naming ay isang masaganang hapunan. It’s not right because we thought so; rather we feel there’s something wrong with our giving. Our heart tells us, may kulang. 

Luke 6:38 says:

38 Give, and it will be given to you. A good measure, pressed down, shaken together and running over, will be poured into your lap. For with the measure you use, it will be measured to you.”

Kung mapadaan ka sa Crossing kaibigan, at makita mo si manang… alam mo na ang gagawin to make her smile… pero sana lang, hindi sa halagang bente pesos… because I believe, her smile is a priceless smile.

HAPPY GIVING EVERYONE!!!!!

49 comments:

  1. Nakakatouch eto. Naawa ako kay manang. Pano kaya sya nakakasurvive araw-araw? Isa kang tunay na PBOer :D Magkaproject ba tayo para sa mga tulad ni Manang? hehe

    ReplyDelete
    Replies
    1. Oo nga no? sana may project ang PBO para sa mga tulad nya, why not? hehe

      Delete
  2. hindi ako kontra sa pagbibigay ng tulong gaya ng ginawa kay "manang" bakit walang agency na nakaisip kunin sila to shelter them? may available ba somewhere sa vicinity na yon koyah? kasi i am not sure lang, this is only my point of view, minsan ang mga ganyan may mga sindikato sa paligid we just dont know, its common cases kasi dahil kung walang sindikato malamang matagal na sila kinuha ng gobyerno at nilagay sa institution. hindi naman talaga masama tumulong pero ang tanong kasi minsan habang buhay ba silang nasa daan at kakatok sa mga pinto? hindi ba sila pwedi magkaron ng pagkakataon ma experience ang buhay na deserving para sa kanila. ang pagbibigay kasi sa mga ganon sa daan, nasa batas na bawal po iyon pero gaya ng alam ko tayo dito sa pilipinas ang may pinaka magandang batas pero walang ngipin ito.

    siguro nasanay ang puso ko nakakakita ng ganon at patawad if a little callous ang nararamdaman ko sa mga situation na ganyan kasi kung dito sa amin ang mga ganyan may mga sindikatong nakapaligid eh ang liit ng city namin how much more in manila. there are cases na hindi na pinapansin yan kasi baka mabangga ang sindikato mas malaking gulo. pero i admire the heart u have para sa kanila, kahit ako, mas malalim na tulong ang gusto kong ibigay sa mga ganyan compara sa mga bata na nasa kalsada esp those children na pinabayaan ng mga magulang. its chain poverty kasi yon eh kailangan may magawa, madaming projects ang government totoo yan kahit gano pa sila ka corrupt pero nasa tao kasi ang problema minsan dahil ang nasa isip nila mahirap na sila at mamatay na silang mahirap which is mali.

    sa totoo lang koyah, iniiwasan ko makakita ng situation gaya kay manang dahil alam kong marami sanang mga pagkakataon na pwedi sila mabigyan ng buhay they deserve pero kasi ang mga interest ng ibang tao ay nangingibaw.

    napahaba ang post ko, sorry koyah hehehe na caught lang ako kasi nasa field ko kasi ang post mo na ito. and in cases kasi na ganito din we dont usually give and give, if we give yong panghabang buhay na pwedi nilang pakinabangan, its like from the proverb na dont just give them fish but teach them how to fish.

    ito ay opinion ko lang koyah ha hindi ibig sabihin bato ang puso ko hehehe just a thought lang. hehehe

    ReplyDelete
    Replies
    1. hahaha kinda expecting na mag rereact ka sa post na ito. This is a repost and someone already commented the same sentiments like you.

      Agree naman ako sa pinupunto mo, kaya lang this is just the case of manang (isang matandang bulag)

      Sa tanong mo na bakit walang agency? I don't know, wala naman akong nakikitang Ahensya ng pamahalaan na tumutulong sa gaya ni manang. O baka hindi lang ako aware? O hindi lang sila nagagawi sa crossing?

      Ganon ba yon? pag may sindikato takot na ang Gobyerno? It should be the other way around. Ang sindikato ang dapat matakot sa Gobyerno...

      Isang simpleng mamamayan lang ako, at ang simpleng tulong ko ang kailangan ni manang on that particular night, o baka binugbog na sya ng sindikato kung wala syang naiuwi kung hawak man sya ng kung sino.

      Agree ako na bawal magpalimos at magbigay ng limos. Hindi rin ako basta nagbibigay sa mga pulubi sa daan, lalo na't mas malaki pa ang katawan sa akin. But in the case of Manang? Seriously? Isang bulag na matandang babae? How are we going to teach them how to fish?

      Ang sa akin lang, We should know how to discern kung sino ang dapat at di dapat bigyan.

      I know you are talking in a wider perspective... but the essence of true giving lies in setting examples no matter how small the gesture is. Hindi ko hihintayin ang malakihang tulong ng Gobyerno na 48 years bago dumating... Sorry this is just also my opinion.

      Delete
    2. Shucks. Taob ako sa ganitong mga comments ah. HAHAHA! Just for the record, binasa ko yung post. Hindi nako mag comment ng mahaba, dahil meron na. Baka sabihin epal ako. Hahaha!

      Delete
    3. Uso daw ba pahabaan ng comments? hahaha

      Delete
    4. This comment has been removed by the author.

      Delete
    5. hahahaha nauso nga ang pahabaan ng comments! nakakatawa lol

      nacaught talaga ang aking attensyon sa mga ganito kasi sa mga news madaming ganito kasi akong nakikita at naririnig. the development of one place ang katumbas niyan is rising of social problems too. ang gobyerno kahit nasa kanila ako nagwowork alam ko gano sila ka corrupt at laging personal interest ang pinaiiral nila kaya ang mga kagaya ni manang, hindi na nila napapansin yon actually kasi ganon din yan dito, so much i wanted to push the research about sa shelter ng mga matanda with disability, ang daming factors dapat iconsider dahil ang mga respondents namin like kagaya ni manang, may sindikato sa likod, and wala kasing mga initiative ang local social welfare office to see those problems. (may poot ampph!)

      masarap ang feeling yong may naiiabot ka sa kanila lalo na kapag pagkain kasi alam mong hindi sila magugutom the moment na mabigay mo sa kanila iyon. to teach them how to fish, hindi naman literal na tayo ang gagawa non thats why we these corrupt govt lol ganyan rebellion na ang kaso ko nito hahahaha yan kasi ang alam ko sa field ko sa social work, ang alam kasi ng lahat eh taga bigay lang ng bigas pero hindi yon kasi mas malaki pa doon, thats why knowing these issues parang ang tingin ko lalo sa gobyerno kinain na nila ang pera. 1 more year at hindi ko na hahayaan na pakikinibangan ako ng gobyerno!

      madami sana sila pagkakataon na pwedi silang mamuhay ng maayos, ang factor na pinakamalaki na naghinder sa ating bayan ay ang mga polician. hahahha oh well kuyah napasarap ulit ang kwento ko lol sorry ulet sa haba hahaha

      may nadelete akong comment kasi ang fish ko kanina naging finish haha

      Delete
  3. may nakaka lungkot na alaala ako dayn ung isang lola na nang lilimos
    nanginginnig sa gutom ayun nga binigay ko na lang lahat ng extra money ko

    ReplyDelete
    Replies
    1. oo minsan kapag ang huling pera mo ang ibibigay mo, unexpectedly twice or 3x ang babalik sayo. i can attest to that. a lot of times nangyari sa akin yan.

      Delete
    2. Nice gesture MEcoy! You will be blessed in return!

      Delete
  4. masarap pala yon koyah if may time ka makausap si manang if ano talaga ang meron kung bakit nasa daan sila. i hope i am not wrong lang kasi most of the reasons na meron sila is sanay na sila sa daan, wala na silang mauwian, wala na silang kamag-anak. different cases naman ang mga tao na nanlilimos, mas maiintindihan natin sila if we dig into, i mean kung may chance na makausap sila. small talk already means a lot, hindi naman necessary na questionin lahat ng detalye pero sa part nila nakakatulong din yong may taong nagbibigay ng oras para kausapin sila at kumustahin mas nakakagaan ng dibdib yon koyah, namiss ko na ngang gawin ang ganyan, bawal kasi yon dito esp yong mga matanda nasa daan na nanlilimos kasi may sindikato nagaabang, ang aga ko madeads kapag ipilit ko ang aking gusto. hehehehe

    masaya ako sa post mo na ito dahil page 1 chapter 1 talaga ang nagawa kong comment hehehe pasensya na koyah ulit. hehehe

    ReplyDelete
  5. Ilan nga sa atin ay gumagastos ng labis pa sa pangangailangan natin. Ang halaga nga na iyong nailagay na barya sa kanyang cup ay kumakalansing. Ang kalansing na iyon ay umabot sa mga tainga ng Panginoon. Magbigay at ikaw din ay bibigyan. Salamat sa pag-share nito Sir.

    ReplyDelete
  6. awh kinilabutan ako dito, grabe! halos maiyak na ako. sobrang natouch ako kuya Mar. T_T

    ReplyDelete
  7. Nakaka-tats si Manang... At nakaka-guilty naman ang post na ito...

    I should do something...

    Tagos sa puso.

    ReplyDelete
  8. na-touch ako. may lagi din akong nadadaanan sa may philcoa footbridge...isa rin syang bulag. minsan, nakikita ko sya kahit umuulan o umaambon nasa footbridge pa rin sya namamalimos sa mga dumadaan.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Sana nga may magawa ang gobyerno para sa kanila... eh tayo, in our own small ways lang pwedeng tumulong.

      Delete
  9. Cup 1: CROSSWALK

    As pedestrian: Feeling ko safe na safe ako pag nadaan ako dito. Hanggat maaari hindi ako natawid sa hindi naman tamang tawiran. Kasi kahit ano pang bilis o bagal ng sasakyan, kahit nakita nya na kong natawid tapos tuloy pa din sya sa pag papaandar tapos nabangga nya ko, kung wala ako sa tamang tawiran e talo ako. Hindi nya ko kailangang ipagamot o kung ano pa man. Dapat ganyan. Kasi ako yung nagkamali.

    As driver: Jan ako pinakanagiingat. Kasi baka may masagasaan ako, kahit gano pa kabagal ang takbo ng sasakyan, basta nasa pedestrian crossing e dapat magingat kasi daanan talaga iyon na inilaan para sa mga taong tatawid. Kainis lang yung mga taong nang aasar na parang nasa buwan pag naglalakad! HAHAHAH! ;)

    "lessons of the “Plastic Cup”." -anong lesson? Di ko maintindihan. HAHAH!


    Cup 2: STOP LIGHT

    Ngayon hindi ko na talaga maintindihan si plastic cup!


    Cup 3: Toothless Smile

    Ngayon kilala ko na si plastic cup!

    Gagawa sana ako ng nobela pero nakita ko na ang comment ni Lala. HAHAH! Wag nalang.

    Any ways, touching ang story ni plastic cup, at ni Manang with her gorgeous smile. Kasi genuine ang mga ganyang smile. Marami kasi satin ang mga naghahangad ng mga... (tama na. HAHAH!) Pero dahil dito, nalaman kong nonsense ang comment ko sa una at pangalawang paragraphs. HAHAHAH!


    Cup 4: Overflow

    Kaya kahit pano natutuwa ako dahil naging member ako ng PBO. Salamat kuya Mar. :D

    ReplyDelete
    Replies
    1. hindi pa ba nobela itong comment mo? HAHAHAH!

      Oo nga, nonsense ang dalawang paragraphs. Babasahin kasi muna ng buo bago dumaldal HAHAHA!

      Salamat din Kuya Pao at sumuporta ka sa PBO at isa ka nang ganap na miyembro at Part ng new sets of Officer. Congrats sa FB fan page, blog at twitter account ng PBO. Sipag ng group nyo!

      Delete
  10. Hindi pa. Kasi hindi counter yung dalawang paragraphs kasi nga nonsense.

    HAHAH! natawa ko dito! E kasi kuya mar, gusto ko talaga malaman mo kung pano tumatakbo ang kaisipan ko habang binabasa ko ang entry na to. Kung pano nagbago yung comments o pananaw ko nung natapos na yung pagbabasa ko, ganyan. HAHAHAH!

    HAHAH Sipag ba? Feeling ko nga wala akong natutulong! HAHAH! parang puro ako "mamaya", "bukas nalang" ganyan! HAHAHAH!

    ReplyDelete
  11. Ok, so mas mahaba pa dapat ito kung counted yong two paragraphs HAHAHA

    Ah yon naman palay, Style mo! HAHAHAH But I like it.

    Binabawi ko na compliment ko sa yo! Tamad tamaran lang ah! HAHAHA!

    ReplyDelete
  12. Kudos for the post ser!

    Naalala ko yung mga pulubing matatanda sa may overpass sa isang kalsada sa Baguio. Lagi kong iniisip dati na part sila ng sindikato. Pano kung hindi pala? Natouch ako dito.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Oo nga naman di ba? Pano nga kung hindi? Sometimes siguro hindi na kailangan ng reasoning para magbigay ng kahit kakarampot na maitutulong mo sa alam mong KARAPATDAPAT TULUNGAN. Like I said, discerning spirit kailangan. Pero kung ang lakas-lakas pa at walang kapansanan eh namamalimos, yan ang wag bigyan...

      Delete
  13. Yun pala si Manang. Nakaka move ang encounter nyo with her. Minsan nakakalungkot ung feeling na hindi ka makatulong ng sobra sobra..pero syempre para sa kanila kahit anong tulong ay malaking bagay na :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Tama ka dyan Pres Zai! Nakakaguilty nga lang na yon lang naibigay namin... If you can see her smile, nakaka touch talaga

      Delete
  14. Kaka Touch naman..... sabagay kahit ano ibigay sa kanila malaking bagay na sa kanila...

    Minsan kasi ung maliit sa atin malaki na sa kanila... lalo na kung di nila inaasahan na un ang matatanggap nila...

    Ganda ng mensahe ng post na ito.....

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank you Sir JonDmur! Tama, maliit man, ang laking saya naman ang dulot non sa kanila

      Delete
  15. kukunin ko si manang pagnanalo ako sa lotto

    ReplyDelete
  16. touching nmn ng story ni manang. marami akong nakikitang manang sa mga cities. sana nga lang di sila inaalagaan ng sindikato. sana nga rin sa kanila mapupunta mga pinaghirapan nilang limos

    ReplyDelete
    Replies
    1. hahaha kakamention ko talaga yang sindikato totoo yan nangyayari yan hahaha

      -anon-

      gumaganyan ako dahil tamad na akong mag log in hahaha
      lala

      Delete
  17. Got me thinking, hay.. nahiya naman tuloy ako..i have a soft spot sa matatanda.. hope you can show her to me one day Kuya Mar.. sana old people naman target naten sa outreach.

    ReplyDelete
    Replies
    1. pwede, sa home for the aged naman tayo

      Delete
  18. Nakakatouch naman ang sharing na eto about manang. Naalala ko in one of my vacations in the philippiens. Naka park ang sasakyan ng sisters ko dahil my binibili sila sa loob ng mall, at naiwan kami, I mean ako with some relatives. Sa sasakyan ay marami kami dala foods at di kami mga gutom. Pero nong may bata na madusing at nag tinda ng mga mani ay bumili ako ng marami not because I want to eat, but just to help the child mabenta ang mga paninda nya. And I saw his sweetest smile also. It it was very precious. Reminds me of God who said that if we are giving to the poor, we are giving to him.
    And my heart also belongs to the street children coz i know how it was!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Salamat sa suporta Ms Joy... Sana mas marami pa kayong matulungan. God Bless!

      Delete
  19. May tears habang binabasa ito!
    Mas magiging masaya siguro si manang kung nasa bahay na lang siya at may nag-aalaga sa kanya. Kung tutuusin ang dami nga natin dapat ipagpasalamat, pero hindi naman tama na ikumoara natin ang buhay niya sa buhay natin---maaring hindi naman niya ginustong kumatok at iaabot ang dala niyang plastik cup!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Tama! Dapat nasa bahay na lang sya. yong ganong edad at may kapansanan eh dapat nagpapahinga na lang at inaalagaan.

      Delete
  20. i always wanted to help mga street people.. yung mga totoong walang kakayanan kumita ng pera maliban sa pamamalimos. Im looking forward sa isang project ng PBO na sila ang recepient.

    ReplyDelete
  21. Napaka-touching story.. at ng realization.. Nakakaawa yun mga ganyan. Lalo na yung mga bata at yung mga sobrang matatanda na may kapansanan pa tulad ni manang. Pero sabi nga, hindi naman awa kailangan nila kundi tulong.. Kaya lang madalas yun tulong na ibinibigay naten ay temporary lang, dahil kahit bigyan mo sila ngayon, you know for sure na andun pa rin sila bukas, mas okay siguro kung may makakatulong sa kanila ng long term. Paminsan naisip ko kung bakit kaya sila nasa lansangan at bakit walang nag-aalaga sa kanila.. Reminds me also on how blessed I am for having a family na nag-aalaga saken.. Kaya nga grateful din ako..

    Ang gulo ng isip ko, hehe, kalat kalat na thoughts, bahala ka ng intindihin yan..

    ReplyDelete

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...