Wednesday, December 18, 2013

Invisible or Invincible Man?



I look to you...
And I see nothing.

I touch you...
And I feel the burning coldness in my skin.

I smile at you...
And I see a lifeless line forming in your dry lips.

In front of me is unfamiliar face...
And yet, I know you all along.

Without a soul...
No one can exist.

Who are you???
And your reflection whispers...

"I am you..."


The Man in the mirror...
By Super M

Thursday, December 5, 2013

Smile or Smell?

from 1389blog.com

Netong mga nakaraang araw, ang hirap ngumiti! Mas maraming rason para sumimangot at magmukmok. Mas maraming pangyayaring hindi nakakatuwa na naging dahilan para humaba ang yong mukha. Sa ganitong pagkakataon, ang hirap humugot ng isang pilit na ngiti kahit sandali lang. (*insert sad face here*)

Pero ang masaklap... hindi ka na nga makangiti... hindi ka pa rin makahinga! Bakit? Dahil sa amoy na di ko mawari. Isang amoy na banyaga sa aking maselang ilong... Pero kahit ikaw naman siguro, magrereklamo ka rin... 

Mula pagbaba sa elevator ng flat namin, pagmamalasin ka, umagang umaga, makakasabay mo eh may kakaibang amoy na... (habol ang hininga paglabas ng elevator)... pagsakay ng taxi... ibang klaseng amoy pa rin na nanggagaling sa tsuper... ang hirap magpigil ng paghinga... sinubukan kong sa bibig humigop at bumuga ng hangin, pero nakakatakot na baka malasahan ko ang kakaibang amoy na paikot-ikot lang sa loob ng taxi at paulit ulit na ibinuga ng aircon. 

Pagdating ko sa Office... para akong naka droga! Mas matindi pa yata ang tama at para akong lutang sa pagkahilo. Di pa ko nakakarecover, may papasok na bisita sa aking napakagulong opisina na ang lakas din ng tama sa kili-kili. Ngayon, tanungin mo ko bakit palaging may air freshener sa tabi ng table ko.... sa oras na makalabas ang panauhing pandangal... katakot takot na spray ang magaganap sa apat na sulok ng kwarto ko... 

Di ba? Ang sikip sa dibdib... hindi ko maexplain ang amoy... basta, masangsang!

Kaya wag mo kong sisihin kung bakit sira ang araw ko... kung bakit di maipinta ang mukha ko ngayon. Kung bakit di ako makangiti... Pasensya na... napuruhan lang!

Ikaw ba... kaya mong ngumiti kapag mabaho ang iyong naaamoy? Sa pagkakaalam ko, wala ring emoticons na ganyan, katulad ng paghahanap ko ng emoticons ng pinaghalong "sad face and wink." Kindat na malungkot ang mukha. Try mo! Saka mo itry din ang pag ngiti ng nakaamoy ng mabaho... 

Ngayon, matatawag ba akong isang "racist" kung tinutuligsa ko ang isang partikular na lahi dahil sa amoy? Ano sa palagay mo? Ito ba ay issue ng hygiene or lahi lahi lang? I don't think so!

Okay Fine! Tawagin nyo na kong racist! Pero utang na loob, maligo naman sana sila!!!    


Wearing a Gas Mask painted with a smile on it.... Peace!
By Super M!

Saturday, November 16, 2013

Why do Birds...

Minsan isang araw sa site, yong bukas pa ang magkabilang bahagi ng outer walls ng Mall, ay malayang nakakalipad ang mga ibon hanggang sa loob mismo ng construction site. Malaya silang naghahabulan at kapag napagod ay dadapo sa mga bakal na sumusuporta sa lumang bahagi ng building at nagdudugtong naman sa bagong bahagi nito.   

Ang saya nilang pagmasdan, ginawa nilang tambayan ang bahaging ito ng construction site. Nakadagdag saya sa maalikabok, maingay at magulong activities na nagaganap araw-araw. Dadapo, lilipad kung saan saan, di alintana anumang kaguluhang nagaganap sa ibaba. 

Para sa akin, ito ang tanawing inaabangan ko sa tuwing gagawin ko ang site visit para sa daily report. Pero sa paglipas ng mga araw, unti-unting nasasarahan ang bukas na bahaging ito ng Mall. Unti-unting naikakabit ang mga metal cladding na syang bubuo at kalaunan ay tuluyang magsasara ang lugar na ito. At sa bawat araw na dumadaan, nababawasan rin ang mga ibong malayang nakakalipad dito. Unti-unti ring nababawasan ang saya na dulot ng mga mumunting nilalang na ito sa bawat araw na dumadaan.

Hanggang tuluyang mailagay ang huling piyesa at ngayon nga ay sarado na ang bahaging ito. Nilamon ng kadiliman ang lugar, subalit panandalian lamang. Isa-isang nagsabog ng liwanag ang naglalakihang floodlights na syang magsisilbing liwanag sa bawat sulok. Iginala ko ang aking paningin, hindi ako sanay na nakasara na at mistulang isang malaking kulungan ang lugar na ito. May hinahanap akong pamilyar na tanawin na ngayon ay wala na... ang mga ibon.

Wala sa hinagap na makikita ko pa silang muli... hanggang noong isang araw bago pumasok ang weekend, nakita ko ang isa sa mga ibon sa loob mismo ng construction site. Pero may kakaiba sa kanya. Malungkot, at di man lang lumipad ng aking lapitan... 


Ang dating masayang ibon, ngayon ay tila hapong hapo at walang kakayahang lumipad... Hindi man lang inalinta ang presensya ko ng lapitan ko sya... umusod lang ng konti sa comportableng pagkaka dapo nya sa kapirasong kahoy at magbigay daan para makunan ko sya ng litrato.


Alam ko may mali... may hindi magandang nangyari sa ibon na ito... hindi kaya nabali ang pakpak? Nasugatan? Maraming posibleng maging dahilan... anuman yon...isa lang ang sigurado... may dinaramdam ang ibon na ito. Maaring nalulungkot sa pagkawala ng kanyang mga kasamahan... pwede din naman na naligaw at di matukoy ang daan palabas ng gusali...  Sa isang banda... parang naka relay ako sa ibong ito... ganito rin pakiramdam ko nitong mga nakaraang araw... LOST.... 

  

Gusto ko sana syang tulungan... itaboy papunta sa labasan... dahil sigurado akong delikado ang lagay nya sa magulong aktibidades ng construction. Ngunit ayaw nyang tuminag sa kanyang kinalalagyan. Hindi kaya may hinihintay ang ibon na ito? Kaya ayaw nyang umalis dahil ito ang kanilang tagpuan? Wag ka na umasa, kawawang ibon, hindi na darating yon! Trust me, I know! (based from experience) 

At talagang ayaw nyang umalis, kaya ang ginawa ko, inutusan ko ang isang minion sa site, na ilabas ang ibon na ito at hayaang malayang lumipad.... maranasan muli ang maging malaya at maka move on sa pang i indyan sa kanya, kung sino man inaantay ng ibon na ito.

Mabigat man sa dibdib eh kailangan ko ng umalis ng mga oras na yon at bumalik na sa aking opisina. Subalit kahit anong tutok ko sa trabaho eh naiisip ko pa rin ang kawawang ibon... kaya ang ginawa ko, bumalik ako sa site during breaktime para kumustahin ang ibon.... 

Naabutan ko ang mga minions sa kanilang masarap na tanghalian.. "BIRD CURRY" 

Be kind to minions animals...
By Super M



Wednesday, November 13, 2013

Priorities!

Important VS Urgent! 

Anong uunahin ko?

Meron bang importante na hindi urgent...

At urgent na hindi naman importante?

Eh di ba, pag importante kailangan unahin at kaya nga sya urgent kasi importante!

Kung lahat eh importante at lahat ay kailangang madaliin, aba! Teka lang! Isa-isa lang!

Eto ang sayo! **kagebunshin-no-jutsu** ^+¥=~>€\][


Prioritize the priority!
By Super M  :(

Sunday, November 10, 2013

Too Sexy!

Define Sexy?

In slang definition (Free Online Dict), it is highly appealing or interesting; attractive... and this is the very definition of the building below, when I first laid my eyes on it. Sexy! See for yourself!

The Building: The Tallest Twisted Tower in the World!

Cayan Tower, known as Infinity Tower prior to its inauguration, is a 306 metres (1,004 ft), 80 story skyscraper in Dubai, United Arab Emirates by Cayan Real Estate Investment and Development. The tower is designed by Skidmore, Owings and Merrill SOM architectural group, the same group who built the Burj Khalifa also in Dubai and Trump Tower in Chicago. Upon its opening on 10 June 2013, the tower has become world's tallest high rise building with a twist of 90 degrees. (source: wikipedia)

Location: Dubai Marina, Dubai, UAE

The Twisted Pictures!

Let's do the Twist!

Too Sexy!

Stand out!


The sun playing a trick on it!

An Icon!

Me and Cayan Tower...
Para-paraan para mapicturan ang sarili with Cayan Tower at the background.

Me Again!

Can't take my eyes of you!
Definitely, I will comeback here... to take another shots at night and enjoy the nightlife around it...

Ikaw? Sexy ka ba?
By Super M

PS: This post is dedicated to DB... a special request!

Saturday, November 2, 2013

My Magic 10 IG Sunset Photos!

Para sa akin, ang paglubog ng araw ang isa sa pinaka magandang pagmasdang tanawin. Nakaupo sa pangdalawahang bangko kasama ang mahal mo, magkadaupang palad kayong sabay na pinagmamasdan ang paglubog ng haring araw... At kahit na lumipas pa ang mahabang panahon, kahit pa pumuti na ang buhok nyo, at maging kalansay na lang ang natitirang magkahugpong sa inyong katawan, ang dapit hapon ay patuloy na darating upang magsabog ng napakagandang kulay sa kalangitan. 

Magical di ba? Ma-drama! 

Anyway, here's the deal! I collected my personal pick ng mga sunset na nakunan ko sa bawat lugar na aking napupuntahan and posted them in my Instagram account. Enjoy!

Sunset #10:

Sharjah, UAE

Sunset # 9
MOA Seaside

Sunset # 8
Sharjah Dubai Road Trip, UAE

Sunset # 7
Parking Lot, Morocco Mall, Morocco

Sunset # 6
La Corniche Morocco

Sunset # 5
Sagada, Mountain Province

Sunset # 4
Morocco Mall Under -construction, Morocco

Sunset # 3
Dubai Bridge, UAE

Sunset # 2
Anawangin Trip, Zambales

Sunset # 1
Golden Sunset Resort, Batangas


High resolution of the above pics are available if you want a copy, of course hindi libre! hahaha Pakapehin mo lang ako okay na! 

So ano pa hinihintay mo? Grab your camera, kahit Point and shoot or Phone cam pa yan, and give your best shot of the sunset in your area!

Looking forward for another lonely sunset alone....
By Super M

PS: Follow me on Instagram: @mar_verdan


Tuesday, October 29, 2013

Pipe Dream... Part 4


Image from Google
"Ang magandang simula ay hindi nangangahulugan na maganda rin ang katapusan... at ang pangit na simula ay hindi basehan nang hindi magandang pagtatapos... ang mahalaga ay ang mga bagay na gagawin mo sa pagitan nang simula at wakas... mga bagay na magdadala sayo sa katuparan nang isang pangarap."


Mabigat man sa loob, hayaan mong ipagpatuloy ko pa ang kwentong ito. Para sayo ang karugtong na ito... Oo ikaw na matagal ng nilimot ng tadhana.

Let's Dream On....

Bagsak ang balikat... pawis at luha ay may halong dugo... literal na masakit ang mga binti... I can barely walk at nagpaltos na yata pati mga kalyo sa aking mga paa (exaggerated?). Kung ang unang gabi sa nirentahan kong kwarto eh pinakamahabang gabi... ang nagdaang maghapon naman ang pinakamahabang araw para sa kin.

Lumangitngit ang spring ng kama kong bakal ng pabagsak akong humiga sa pagod. And everything went black. Knock out, tulog agad. Hindi ko na alam kung gaano katagal akong nakatulog, nagising lang ako sa tawag ni Ex-GF. Excited syang makipagkita dahil weekend at walang pasok. Kahit gusto kong magpahinga, no choice, or else di ako patatahimikin ng UST Tigress.

Here's the plan: Sundo sa kanila, punta sa mall, kain sa mc do (sabay kapa sa wallet), hatid sa bahay nila, mag stay lang ng ilang oras sa kanila, tapos uwi na ko. (Oo! ganyan lang routine namin, parang di ka naniniwala? lol)

Habang binabaybay ng driver (ng jeep) ang kahabaan ng Quezon Ave, panay ang tingin sa amin ng ibang pasahero. Tingin na nagsasabing di kami bagay. Sa ganda ba naman ng kasama ko... eh kasi naman hindi ako gwapo (panget ka lang) lol. Joke lang yan, at ito na nga, pumara na kami sa harap ng subdivision nila. To make the trip short, (fast forward) nasa loob na kami ng bahay nila agad-agad, (bilis no? Excited?)

Habang naghahanda si Ex-GF, NG MERIENDA! Take note merienda, naisipan kung dumalaw sa banyo nila dahil sa tawag ng kalikasan... walang akong ka-idi- idea na i was in for a surprise of a lifetime. Malaki ang banyo nila, maliligaw ka pag di mo kabisado haha. Eto na nga, pagbukas ko ng pintuan... ako'y natulala! Nanigas! Di makagalaw! Para akong natuklaw ng ahas! Dahil sa aking nakita! Bumulaga sa aking harapan ang nanay nya, in her naked glory! As in, all in! Nakita ko ang di dapat makita! At hindi kaaya-aya ang tanawin! Awkwardness to the highest level.

Kung meron akong pinakamahabang gabi at pinakamahabang araw, ito naman ang pinakamabilis na sandali. Dali dali akong lumabas at nagpaalam na agad kay Ex-GF kahit masarap ang MERIENDA!

Palagay ko, di na ko makakabalik sa bahay nila! Palagay mo?

Lulugo-lugo akong umuwi. Panay ang sabi ko ng "Happy Thoughts" Happy Thoughts" baka sakaling mawala ang imaheng nakaukilkil sa aking isipan. Back to barracks! May oras pa para magpahinga.

At for the first time, naabutan ko si room mate na nasa kwarto namin. Medyo payat na mama na may goatee, may matapang na mata na medyo lubog at maitim ang paligid na parang pasa (laging puyat?) At may tattoo sa kaliwang braso na dragon. Medyo kulot ang buhok (salot?) at halatang batak ang katawan sa trabaho.  Hindi ako maka concentrate sa usap namin dahil may baril na nakasabit sa dingding malapit sa higaan nya at ibat-ibang size ng kutsilyo sa tabi nya. Kinakabahan man ay di ako nagpahalata... Masyado ng maraming kagulat-gulat na pangyayari sa araw na ito. Baka pag ako'y nag usisa ay matagpuan ang bangkay ko sa kanal.

Sa palagay mo... (di ka mapalagay?) ano ang trabaho ni room mate?

1. Security Guard
2. Bouncer
3. Holdaper (special target - Dunkin Donuts Outlet sa may Welcome Rotonda to be exact - Pipe Dream part 1)

Maayos naman akong nakatulog ng gabing iyon, dahil marahil ay pagod pa ang aking katawan at isipan. Maaga pa rin akong nagising, at talagang babalik ako sa trabaho ko. Wala naman akong ibang pagkakakitaan kung hihinto ako di ba? Inilagay ko na lang sa isip ko na mas maraming may mabigat na sitwasyon kumpara sa akin. Kaya ko to! 3 in 1 Flashlight! Here I come!

Bihis ulit ng corporate attire! (magbe-benta lang naman ng flashlight lol). Paalis na ko ng magtanong si Room mate... "Brad, saan ka nagta-trabaho? Sa Bangko?" Wow! Mukhang taga banko pala attire ko... pwede na rin!

Honest naman ako, sabi ko sa Sales ako... nagbebenta ng Flashlight, sabay labas ko ng 3 in 1 flashlight product namin. Ang masaklap, tinawanan ba naman ako! Gusto kong bunutin yong baril nya sa dingding at paulanan sya ng bala ng walang humpay! Ang gandang umpisa neto... umaga pa lang wasak na ang araw ko!

Pagdating ko sa warehouse, konti na lang kaming bumalik! Ayos, walang masyadong kumpetensya sa bentahan... pero ibang produkto na raw ang ibebenta namin... Ano naman kaya? Kinakabahan ako... okay na ako sa flashlight :(

Itutuloy...

Abangan ang pagpapatuloy ng pakikipagsapalaran ni...   
Super M!



Saturday, October 5, 2013

Safety Shoes!


Safety is our guarantee!


Pasalampak akong naupo sa pang-isahang upuan sa loob ng kwarto ko. Ito ang isa sa mga araw na sukdulan ang init sa construction site at sa tuwing uuwi ako ay halos ubos na ang aking lakas. Ilang galong tubig kaya ang aking naipawis sa buong maghapon?

Dahan-dahan kong hinubad ang sapatos ko na syang dahilan kung bakit nadagdagan ang pahirap ko ng araw na iyon. Narinig ko pa ang malakas na buntong hininga ng aking mga paa ng tuluyang mahubad ang pares ng sapin. Sa buong maghapon, tila sinasakal ang mga paang walang kalaban laban sa loob ng isang madilim na piitan. 

Masakit! Lapnos! Mapula! Tuklap ang balat! Yan lang naman ang itsura ng aking paa sa araw na ito. Isang buong araw ng parusa at pasakit na aking tinitiis. Bakit? Dahil kailangan!

Ang sapatos na ito ay proteksyon! Oo, tama! Isang proteksyon sa mas malalang sakuna. Isang paraan ng proteksyon sa anumang pwedeng mangyari sa construction site. Maaari kang mabagsakan sa paa ng mga mabibigat na hollow blocks, bakal at kahoy. O di kaya naman ay mapako ka sa mga nakausling matutulis na bagay. Ang sapatos na ito ay ginawa to withstand those outside forces. Ito ay gawa sa matibay at makapal na goma at may bakal sa dulo kaya ito ay binansagang "steel toe". 

May mga bagay kasi na pwedeng mangyari, maaring mangyari o di kaya naman ay pwedeng hindi rin mangyari pero mainam na ito ay suot mo para sigurado. Anu't ano man, kailangan ko itong isuot! 

Sa senaryong aking binanggit, narealize ko lang ito:

THERE ARE THINGS IN LIFE THAT WILL PROTECT US FROM THE OUTSIDE, BUT THAT SAME PROTECTION WILL KILL US FROM THE INSIDE.      

We are busy building our fortress that will protect us from our enemies, but that same fortress will soon be our grave.

Para lang itong safety shoes ko. Masakit sa paa, mabigat at namamaltos na at naglalakihan ang aking mga kalyo. Pati yata mga kuko ko sa paa ay malapit nang matigok. Astig lang sa panglabas tingnan. Safe na safe nga ang aking mga paa, pero sa loob naman ay unti-unting pinapatay anumang buhay  na alipunga na naninirahan doon.

One day, I will buy new safety shoes at ibabalato ko na lang ito sa sinumang may gusto. Ikaw? Baka gusto mo ng safety shoes ko?

Sasapatusin kita...
By Super M!

Sunday, September 22, 2013

Are You Happy & You Know it Clap Your Hands?

One day, isang araw sa Blends & Brews Coffee Shoppe, ako ay tahimik na umiinom ng masarap na kape. Nang biglang may lumapit sa akin na isang magandang dilag at walang kaabog-abog na nagtanong... MASAYA KA BA? 

Hindi ako agad nakasagot... nagulat at natulala! hahaha! Di ba? Isa ito sa mga tanong na napakahirap sagutin. Una, bakit sya lumapit sa akin at ano ang nag udyok sa kanya para magtanong ng isang personal na tanong. Pangalawa, hindi ko malaman kong bakit ako lalapitan, randomly ng isang beautiful total stranger. Mukha kaya akong malungkot habang humihigop ng kapeng mainit? Kaya natagalang i-process ng utak ko kung sasagot ba ako or magtatanong pabalik ng "Who You?" LOL!

Being the "Perfect Gentleman" kuno, I told her na sasagutin ko tanong nya kung sasamahan nya ako magkape (mapagsamantala). Aba, pumayag! Jackpot! Don't get me wrong, sya ang naka-jackpot hindi ako! Kala nyo ha! Napagastos kaya ako ng kape! haha

What's the question again? Are you Happy?

Depende sa kung anong time and place ang tinutukoy ng nagtatanong. Masaya akong umiinom ng kape right in this very moment, alam nyo yan, pero malungkot ako kahapon dahil sa stressful ang trabaho. Masaya ako nong isang araw dahil nasa Mall ako at nag chi chillax! Malungkot ako nong isang linggo dahil nababad ako sa initan. Mababaw na dahilan di ba? Pero sampol lang yan. Kasi may mga aspeto naman ng buhay ang isang tao na hindi puro saya at hindi rin naman puro lungkot na lang. Ang mahalaga, yong kabuuan at yong basehan ng tunay na kaligayahan. Dapat solid yong pinaghuhugutan mo ng saya, yong hindi superficial lang. Na kahit ano pa man ang dumating at danasin, andyan pa rin yong di natitinag na saya. Ngayon, uulitin ko ang tanong,   masaya nga ba ako? HINDI! Waaaahhhhh (joke lang! Masaya po ako, kala nyo lang hindi haha!)


Image from World Design
Ikaw, Masaya ka ba?  

Nagtatanong lang po....
by Super M!


PS... mag-ingat! Yan po ang bagong modus operandi ng mga magagandang dilag ngayon para makalibre ng kape...

Friday, August 30, 2013

Backpack Series: The Tunnel Experience!

Isang araw sa site... isang araw kung saan kasama ko ang backpack ko doing our daily routine of site inspection. Naglalaman ito ng mga papel at sketches at kung ano-anong panukat at scales at higit sa lahat ang SLR Nikon D3100 (official camera ng project namin).

Sakbit ang backpack sa aking likod, binaybay ko ang kainitan mula sa caravan office papuntang Sahara Center kung saan nasa loob neto ang aming proyekto. Braving the hot temperature outside, wala kaming choice ni Backpack kundi ang maglakad ng mabilis para hindi maluto sa ilalim ng nagbabagang araw.

The Caravan Office: Our Site Office behind the G.I sheet Fence.


Opposite Side of our Site Office is the Sahara Mall,
in between is a vacant lot
Approximately 150 meters bago ka makarating sa loob ng Mall, pawisan na ko sa tindi ng init. Ang mahirap pa neto, sasalubungin ka agad ng malamig na hangin galing sa aircon ng Mall. Sakit kaya ang aabutin ko? Sanayan lang din naman.

Hindi naman ako nagrereklamo ng lagay na yan. Marami sa iba nating kababayan dito ay may mas mahirap pa na sitwasyon. Ang kaunting lakad sa initan papunta sa malamig na mall ay balewala lamang. At nagpatuloy ang experience namin ni Backpack, na hindi rin makareklamo na naging sanggalang ko pansamantala para hindi mainitan ang aking likuran.

Pagdating sa site... ito ang aking nadatnan... Nagsisimula na palang matapos ang temporary tunnel-like pathwalk connecting the old and new mall.

At gumana na naman aking imahinasyon patungkol sa mga bagay-bagay at pangyayari na may kinalaman sa ating buhay paglalakbay. Halina kayo at samahan nyo ako na pasukin ang madilim at makipot na daan... na tinawag kong:

Tunnel Experience!

The Entrance!
Maraming dahilan kung bakit kailangang dumaan sa tunnel na ito. Magdadalawang isip ka kung papasok ka ba o hindi na lang. Hindi kaaya-aya ang pasukan at ang isiping mahirap na sitwasyon sa loob nito. Regardless kung ano man ang iyong dahilan para pasukin ito, there is a part in our journey called life, na madadaanan at mararananasan natin ito sa ayaw man natin o hindi.

Ito yong mahirap na sitwasyon na maglalagay sa'yo sa alanganin. Pangyayaring magbibigay sayo ng pangamba at agam-agam kung kakayanin mo bang malagpasan ang isang mahirap na sitwasyon na ito. Anu't ano man, kailangan nating pumasok, at harapin ang hamon ng buhay.

The Inside!
Sa loob, mangangapa ka sa dilim, mangangamba sa kung anong naghihintay sayo. Maraming obstacles, maaari kang madapa, matalisod, mabangga, o matinik... pero what keeps you motivated para magpatuloy, ay ito:

The Light!
The light at end the end of the tunnel. Ito ang inaasam nating makita at marating. Ito yong dulo o katapusan ng pamamalagi mo sa dilim. Para tayong mga gamo-gamo na sabik na sabik makakita ng liwanag.

Depende sa sitwasyon ng bawat isa, iba-iba ang haba ng tunnel na ating lalakbayin. Sa iba, maaring maiksi lamang, ngunit sa ilan ay napakahaba na parang walang katapusan. Maaring sumuko na lang at huwag ng magpatuloy...

Ngunit may extreme cases na iba ang trip. Sila yong mga tinatawag na Tunnel Settlers. Sila yong mga hindi naman sumuko pero hindi rin nagpatuloy. Ang ginawa nila, they settled in... ayaw umabante, na-enjoy ang buhay sa tunnel, because they renovated the tunnel into a different level of experience. Paano? Silipin natin ang kanilang ginawa sa loob ng tunnel...

Modification Stage 1
Ito yong parte ng paglalakbay sa loob na na -realize nila na hindi na nila mararating yong dulo. So ang ginawa nila, they started changing the structure of the tunnel. Breaking some walls, do some painting to make it looks good. Similarly, parang narealize mo na sa hirap na iyong nararanasan, in-adapt mo na ang sitwasyon. Denying the fact na nasa mahirap kang kalagayan. You started creating a new happy facade sa buhay mo when in fact, sa realidad, tinakpan mo lang at hindi nasolusyunan.

Modification Stage 2

Then you began hiring people to clean up your own mess. Kung kasing yaman ka ni Janet Napoles, baka hindi lang dalawa o tatlong tao yang nasa picture. Naglilinis, nagpipintura at tinatakpan ang pangit na bahagi ng buhay mo. Total face lift kung baga. Overhauling your tunnel Experience... Is it a bad thing? or a good thing?

Modification Stage 3
Then, for you to make your own stay more comfortable, tinakpan mo ng carpet ang iyong tinatapakan. Bakit? Para sa sarili mong kapakanan at kaginhawaan. Kahit alam mong may maaapakan kang iba, wala kang pakialam. Kahit alam mong may masasagasaan kang kapwa travellers, sige ka lang ng sige.

The worst part is, you created your own artificial lighting. Ang ganda di ba? Naliwanagan ang dating madilim na tunnel. Pansamantala, dahil ang katotohanan ay hindi mapapasubalian na ang liwanag na ito ay hindi magtatagal.

Modification Stage 4
This is the last stage... the finish product. Voila! Ang ganda na ng tunnel mo. Kumpleto ka na, may artificial lighting, carpeted ang floor, well painted na walls at mga fire extinguisher in case of fire! Saan ka pa? And take note, meron naring ventilation at air conditining para mas kaaya-aya ang pag stay mo sa tunnel. Daig pa nito ang kulungan ni Janet Napoles... (let's wait and see kung mag-e-evolve din ng ganito ang selda nya).

So you created somehow an imaginary good place for you to settle in, inside the tunnel. At dito magsisimula ang mas malaking problema. You stop dreaming of a life at its best, dahil naka-program na sayo na "good life" na itong iyong kinalalagyan ngayon. Natatakot ka ng humakbang pasulong. Naging stagnant na ang buhay mo knowing that once you made another single step, everything will fall back into it's original state.

Pinaniwala mo ang sarili mo na okay na ang lahat. Pero behind all this is an ugly truth. Akala mo lang okay, pero hindi pa pala.

"Light at the end of the Tunnel" doesn't appeal to you anymore. Isa ka ng gamo-gamo na nawalan ng ganang tumingin at mamangha sa ilaw at sa isinasabog nitong liwanag.

Hindi mo na pinahalagahang ayusin anumang gusot sa pamilya dahil pinaniwala mo ang sarili mo na okay naman lahat dahil tinapalan mo sila ng salapi. Hindi ka na nagpursige na ituloy ang pangarap mong trabaho dahil nagtatamasa ka na ng limpak limpak na sweldo. Ayaw mo ng ipaglaban ang pag-ibig mo dahil natatakot kang ma-reject muli at nagkasya ka na lang sa panandaliang aliw na dulot ng fake na pag-ibig... (relate?) Ang iyong prinsipyo at paninindigan ay ibinasura mo na lang kapalit ng pansamantalang ginhawa. Na-compromise na ang lahat, nagkasya ka ng tumambay sa loob ng tunnel at mamuhay sa pagkukunwari. Ngunit sa totoo lang ay hungkag at may kulang sa iyong pagkatao.

Tandaan natin na ang tunnel na ito, is designed for us to go through, to pass through. It is a passing through that will makes us stronger once we reach the end. Hanggat hindi natin ito nalalampasan, mananatiling nakabukas ang chapter na ito ng buhay natin at kailaman ay hind magkakaroon ng closure. Hindi dapat huminto at hindi dapat mamalagi. Pwedeng magpahinga, pero pagkatapos non, kailangan mong lumargang muli. Sa bawat hakbang, sa bawat pag-usad o kung gumagapang ka man ngayon, asahan mong ito ang magdadala sayo papalapit sa dulo ng tunnel mo. It is not how fast your phasing is, it is your perseverance and a leap of faith that will leads you to reach till the end.      

The End of the Tunnel!

Your word is a lamp for my feet, a light on my path. (Psalm 119:105)

Nagpapagpag ng agiw, alikabok at sinasanay ang mata sa liwanag na dulot ng panibagong pag-asa...

Super M!

Saturday, August 24, 2013

Pipe Dream... Part 3

Credit to the owner of this Photo

"Ang magandang simula ay hindi nangangahulugan na maganda rin ang katapusan... at ang pangit na simula ay hindi basehan nang hindi magandang pagtatapos... ang mahalaga ay ang mga bagay na gagawin mo sa pagitan nang simula at wakas... mga bagay na magdadala sayo sa katuparan nang isang pangarap."

Para sa mga naghihintay ng kasunod nang Pipe Dream... malugod ko pong inihahandog sa inyo ang part 3! 

Medyo hindi naging maganda ang ending nong part 2 dahil nilangaw ito, una dahil mangilan ngilan lang ang nagbasa, pangalawa, dahil nag amoy ebak ang last part. Pagpasensyahan nyo na po. Babawi na lang ako dito sa part 3.

Ang pagpapatuloy...

First day ko sa bagong work and I'm so excited. Maraming naglalaro sa aking isipan kung anong klase ba ang work na ibibigay sa amin. Naiimagine ko din kung anong itsura ng magiging work station ko. May computer kaya o laptop? may drawers? Malaki kaya ang aking table? I was kinda daydreaming habang sakay ng dyip. Pinaghalong kaba at excitement ang aking nararamdaman ng mga oras na iyon. Magkakaalamanan maya maya lamang.

And so everyone who was hired that day ay nagkakatipon sa loob nang warehouse. Doon daw i-aanounce ang schedule at nature nang work namin. Again habang naghihintay sa HR, narinig ko na naman ang kalembang ng kampana at kasunod ay ang masigabong palakpakan. Ano ba kasi yon? Hindi naman sya scheduled bell, kundi randomly na pag may dumating eh kakalampagin ang kampana. 

Sa wakas, dumating din ang matagal naming hinihintay, ang pag-aanunsyo ng aming magiging kinabukasan. Sa hinaba haba ng sinabi nong HR, isa lang ang naintindihan ko. SALES! Sales, benta, tinda. Magbebenta o magtitinda daw kami. Hindi lang basta tinda, ilalako mo sya. Umalis nga ako sa pagtitinda ng donuts, sa pagtitinda pa rin ang bagsak ko.

Hindi naman sa minamaliit ko ang pagtitinda, marami ang yumaman sa pagtitinda. Sipag at tiyaga, baon ang matamis na dila, marami ang nagtatagumpay sa larangang ito. At itong ito rin ang pananalita na ginamit ko para subukang magtindang muli, but this time, ibang klase na ang aking itinitinda... ang aking katawan! Joke!

Nahati kami sa apat na grupo at nagbigay ng isang team leader na hahawak sa bawat grupo. Pagkatapos ng mabilisang pagpapakilala sa bawat isa, agad-agad na kaming sumakay sa mga jeep na nakaparada sa labas ng warehouse. Kaya pala maraming nakaparadang jeep doon sa harap. Ang buong akala ko ay may terminal don ng jeep. Maraming namamatay sa maling akala. Ukupado na ang kalahati ng jeep ng mga naglalakihang boxes, at ang kalahati ay kaming mga sales representative daw ang uupo. At habang lulan ng pampasaherong jeep na ngayon ay private na dahil isinara ang pintuang stainless sa pasukan, unti-unti ng naglalaho ang pangarap ng isang magarang opisina.

Katabi ang mga malalaking box sa masikip na dyipni, nagsimula ng mag explain ang team leader namin. Inilabas ang sampol na ititinda o tamang sabihin na ilalako namin. "Flashlight na 3 in 1" Hindi ko na matandaan ang iba pang features ng flashlight na yan. Basta ang alam ko, yan ang ititinda namin for this particular day. Finally, we reach our destination... Sa isang mataong lugar sa Quezon City. Kanya kanya na silang baba, bitbit ang sales kit at ilang mga panindang flashlight. Hesitant akong bumaba, malayo ang tinatakbo ng utak ko ng mga oras na iyon.

Ito ba ang klase ng trabaho na pinasok ko? Nagtapos ako sa colegio para magtinda ng flashlight? Nahihiya ako sa sarili ko, sa parents ko, sa mga kapatid ko, sa mga kakilala ko. Pano pag katok ko sa bawat pintuan ng bahay ay kakilala ko pala ang nakatira? Buti sana kung house and lot ang ititinda ko, o kaya kotse, or condo unit, pero hindi eh, flashlight ito. Flashlight na 3 in 1. Yan ang mga salit-salitang naglalaro sa utak ko. Hindi pa sana ako baba kundi lang ako tinawag na nong team leader namin.  

At nagkanya kanya na kaming pasok sa mga sanga-sangang kalsada, kumakatok sa bawat bahay, kumakausap sa mga tambay, pinapasok kahit anong sangay na madaanan. Kailangang may maibenta dahil kung hindi, wala kang porsyentong maiuuwi. Yes, tama kayo sa nabasa nyo. Walang fix na sahod, kailangan mong makabenta para sa kakarampot na bahagi ng iyong napagbentahan.

Pagod, masakit ang paa sa kakalakad, ang balikat ay bagsak na sa kahon-kahong pasan. Para sa kin, isang malaking achievement ang maka-survive sa unang araw na yon... at sa pagbalik sa warehouse na aming pinanggalingan... isang masayang kalembang ang pumukaw sa aking pagal na kaisipan.

Ang pagkalembang ay tanda na ikaw ang top seller sa araw na yon. Na nai-dispatch mo lahat ang iyong paninda at humigit ka pa sa quota na itinakda. Isang karapatang ibinigay sa mga taga-pagtinda na makakabenta ng malaki. Ang humataw sa bell na nasa gitna! Yon pala yon. Ngunit hindi naitaas ang aking kumpiyansa sa sariling magbenta sa kaalamang ito. Ang gusto ko lamang ay makauwi at makapahinga.

Pero ano nga ba ang uuwian ko? Makakapag pahinga ba ko sa inuupahan kong kwarto? Sa isiping yan, kahit sino ay hindi rin magiging excited na umuwi para magpahinga.

Bukas, babalik pa ba ako? Kaya ko pa ba? May lakas pa bang natitira sa akin at kapal ng mukha para magtinda?

At isang larawan ang nakikita ko, ang papel kung saan isinulat ko ang aking pangarap, ay nagmistulang nilamukos na...

Itutuloy...

Sa gitna ng kawalan ng pag-asa, kapit lang...
By Super M



Monday, August 19, 2013

Instant Coffee Break

Power Shut down sa Caravan Office namin kanina... just saying. Masaya lang ako kasi feeling rest day. Hindi makapag trabaho dahil nakadepende sa kuryente ang halos lahat nang bagay dito sa mundo. Which is a good thing kasi makakapagpahinga ako. Kaso, panandaliang aliw lamang ang nangyari... Ilang minuto pa lamang ang nakakalipas eh nag shoot up na ang temperature sa apat na sulok ng kwarto ko. The result? Pinagpawisan na naman ako ng butil-butil. Kaya ang ginawa ko para malamigan eh ito:

My Third... 

Instant Coffee  Break!

So, para malamigan, kailangan ko magkape. Yong mainit na kape. Looks Family ba? Empi of Kol Me Empi and Jun of Life and Spices  hahaha Kasi po tinatawanan ako ng dalawang panget na yan habang tumatagaktak ang pawis ko sa init eh umiinom ako ng mainit at napakasarap na  kapeng barako sa Caleruaga. Bakit ba? Wala namang rules na bawal uminom nang kape pag pinapawisan ka ah.

So inulit ko sya kanina, ang kaibahan lang eh sa Starbucks ako nagkape para medyo alam mo na. At ito ang napagtripan kong inumin at kainin! 


Kailangang buong tasa muna ang ipakita...


Tapos, medyo I zoom mo ang camera mo sa bandang taas ng mug...

Tapos i-focus mo ang camera mo sa ibabaw ng mug na kita na ang buong laman... 
Napansin mo ba ang special effect na gusto kong ipakita sa tatlong larawan? Kung hindi mo napansin, bahala ka hindi ko sasabihin! lels (tawa ni Otep of Libre lang ang Mangarap)

At ito ang kapartner nyan, ang masarap na cheese croissants, na napasobra yata ang init sa microwave dahil napaso ako sa unang kagat! (takaw kasi haha)

Masarap, mainit... sa unang kagat (Parang title nang ewan na movie)
Natapos ko nang inumin ang kape at lantakan ang croissants na ito ng mapatigil ako at mapaisip. Bigla kong na miss ang mga nakakapehan at naka-umpugang tasa ko sa mga coffeshop sa Pinas (bloggers and non-bloggers). Musta na kaya sila? Sana naaalala rin nila ako habang umiinom sila nang mainit at masarap na kape.....

Hanggang sa muling paghigop...
By Super M 

Sunday, August 11, 2013

Pipe Dream... Part 2


Photo Credit here

"Ang magandang simula ay hindi nangangahulugan na maganda rin ang katapusan... at ang pangit na simula ay hindi basehan nang hindi magandang pagtatapos... ang mahalaga ay ang mga bagay na gagawin mo sa pagitan nang simula at wakas... mga bagay na magdadala sayo sa katuparan nang isang pangarap."

Teka lang... kung hindi mo pa nabasa o binasa ang Pipe Dream... Part 1, pakibasa muna bago mo ituloy ang balak mong pagbabasa nang part 2. (Ang daming basa)

Book 1 part 2... Naks may ganyan? hahaha Part 2 lang po walang book! Feelingero lang. 

Saan ba ko huminto? Ah sa may Welcome Rotonda, sa Dunkin Donuts, holdapan at butas na monay (donuts)... Let's continue!

So yon nga, at natuloy ang balak kung pagre-resign sa Dunkin Donuts. Bakit kailangan kong mag resign sa DD? Hindi dahil sa isinulat ko sa papel, kundi dahil sa mga kadahilanang ito:

1. Kailangan ko nang medyo sosyal na trabaho, yong hindi crew, para naman di nakakahiya kay ex GF na taga Uste. 
2. Lumalaki ang pangangailangang pinansyal dahil ulet kay ex GF na taga Uste at syempre ulirang anak ako (di ba Nay?)
3. Ayoko na nang amoy donuts.
4. And last but not the least... para makaiwas na mapagbintangang kasabwat nang mga holdaper! hahaha.

And so I left and continue my journey... deeper and deeper into the wild forest of the City. Manila Bulletin ang aking karamay nang mga panahong ito. Katulong si ex GF sa pag scroll nang mga vacancy sa dyario, hanap, kaliwa at kanan sa Classified Ads. And Bingo! Wanted:_________. Bakit blanko? Wala kasing specific na positions, for sorting daw pagdating doon, magba-base daw sa qualifications at kung anong Degree of Education narating. Sounds Good! At eto pa, Please come in your business attire. Feels Good! So eto na, tinawagan ko, tanong-tanong kung pano pumunta at kung ano-ano pang other requirements ang kailangan.

Araw nang interview, todo porma si Super M, naka long sleeves na white, black slacks, black leather shoes at naka-kurbata pa nang dark gray na may slanting stripes na light gray and white sa katanghaliang tapat! Nakasampay lang sa aking balikat ang semi-formal na coat, just in case malamig aircon sa office. Naiimagine nyo ba? Poging-pogi! (Hindi po yan joke hahaha). Hindi ko alintana ang tagaktak ng pawis at basang kili-kili. Ang tanging layunin lang ay matanggap at magkaroon nang bagong trabaho. 

Pagdating doon, medyo nadis-appoint ako kasi para syang warehouse! Hindi pala parang, warehouse talaga. Maraming boxes, maraming tao, may foreigner, may pinoy, may chinese. At pila-pila ang delivery trucks! At kapansin-pansin ang bell sa gitna. Yong katamtamang laki nang kampana na inilagay sa gitna ng warehouse. Yong old school na bell, yong may lawit (lawit talaga?) na may tali. Paminsan-minsan may nag be-bell at nagpapalakpakan ang mga tao na parang nanalo sila sa lotto! Kala ko nga kalembang para sa breaktime yon, hindi pala. (I will expalin later bakit may ganyan)  

Interview portion na, at take note, ang dami naming aplikante! Pero kapansin-pansin na ang bilis-bilis lang nang interview. Parang lahat yata pasado. Natuwa ako nang slight kasi mukhang maraming vacancy at siguradong matatanggap ako. At tama kayo! Natanggap nga ako. Pinababalik kami lahat, yes lahat nang applikante eh natanggap, limampu yata kaming lahat na nag-apply. Konti lang no?  

Umuwi akong masaya, syempre! Ito na yata ang katuparan nang aking mga pangarap. Yahooo! Tawag kay ex GF para sabihin ang magandang balita! Wrong move! I-treat ko daw sya dahil may trabaho na akong bago! Patay na, mababawasan pa ang allowance ko. Di bale, babawian ko na lang sya after namin kumain! Sya naman kakainin ko! (joke!) (insert evil grin here) lol.

Later that day, naghanap na ko nang malilipatan na malapit sa place of work. Since wala talaga akong pang rent nang apartment, o condo unit, napadpad ako sa area nang Sampaloc. Bed spacer! Ito lang ang kaya nang bulsa, so be it. Choosy pa ba ko? Mula sa main road, papasok pa sa eskinitang pasikot-sikot, hanggang makarating sa dikit-dikit na bahayan. Yong parang makikita mo sa Header ng Blog ni Senyor Iskwater, ganong bahayan. Halos magkabungguan na ang balikat nang makakasalubong mo sa kitid nang daan.  And tadaaa! Ito? Ito ang kwarto na titirhan ko? Kwarto ba to? Isang maliit na silid, kahoy na tagpi-tagpi ang ang ding-ding na may pinturang asul (at least favorite color ko). Dalawang kama na gawa sa bakal na parang matetetano ka sa kalawang. Na pinatungan nang manipis na foam, isang unan at  sa taas neto ay may maliit na cabinet na gawa sa plywood. Kakaiba ang amoy. Parang galing sa nakulob na damit na di natuyo sa araw. Mainit, isang electric fan na maingay ang tunog na pag aagawan pa namin ni Room mate. Ukopado na yong isang kama, so dito ako sa kabila malamang.

First night, who said first night is the night to remember? Worst night of my life ko yata ito... di naman masyado. Ang hirap lang matulog. Malamok, wala akong kulambo. Pag nagkumot naman ako, mainit. At ang tatalino pa ng mga hinayupak na lamok na uhaw sa dugo. Kada ikot nong electricfan, inaatake nila parte nang katawan ko na di nahahanginan! At ramdam ko pa rin ang bakal na frame sa aking likuran. Ganito pala yong feeling nang pork chop na iniihaw. Kulang na lang may apoy sa ilalim ng kama. At  may sound effects pa. Lumalangit-ngit kada bibiling ako sa kaliwa at sa kanan. Panigurado, may guhit-guhit ang likod ko kinabukasan. Medyo lumamig lang ang paligid nang bumuhos ang ulan ng gabing iyon. At akoy nakatulog din sa wakas. 

So the night was over, only to be waken up by the splash of water. Tubig ba kamo? Tama, tubig baha! Kaya pala, kaya pala kinakalawang ang mga bakal na frame ng kamang ito ay dahil sa tubig baha. Hindi naman lagpas tuhod ang tubig. mga lagpas lang nang bukong bukong. Kaya pagbaba mo sa kama, tubig baha na ang maapakan mo. Okay lang sana kung tubig lang eh!!!!! Eh kaso meron pa! Meron pang iba na lumulutang, inaanod-anod, at sumasayaw-sayaw sa ibabaw nang tubig! Sinipat-sipat ko pang mabuti baka mali ako! Pero anak nang pitong kabayo, TAE nga! TAE!!!


Itutuloy ko pa ba? Gusto nyo pa bang malaman karugtong, kung anong nangyare sa aking Pipe Dream? Sige kayo, di nyo malalaman kung anong nakasulat sa papel! (nanakot pa hahaha) 
By Super M

Thursday, August 8, 2013

Pipe Dream... Part 1


Credit to the owner of this photo

"Ang magandang simula ay hindi nangangahulugan na maganda rin ang katapusan... at ang pangit na simula ay hindi basehan nang hindi magandang pagtatapos... ang mahalaga ay ang mga bagay na gagawin mo sa pagitan nang simula at wakas... mga bagay na magdadala sayo sa katuparan nang isang pangarap."

Nagsimula ang lahat sa isang kapirasong papel, ½ crosswise pad paper. Ito yong mga panahon na ang sarap amuyin ang bagong biling libro at papel. Panahon na ang bango bango para sa akin nang test paper during exams. Yan siguro ang rason kung bakit excited akong pumasok sa school noon. At di ko sukat akalain na sa isang kapirasong papel mabubuo ang pundasyon nang isang pangarap.

Ang magulong klase ng Grade Six ay biglang nanahimik. Kanya-kanyang isip kung ano ang maisusulat sa kapirasong papel. The Task? Isulat kung anong gusto mong maging 10 years from now. Kung ku-kwentahin, after college pa yon at mahaba-habang panahon pa ang aming gugugulin. At syempre may isinulat naman ako sa papel. Kung ano yon? Sekreto muna.

After High School, kailangan kong lumuwas nang Maynila para mag-aral sa kolehiyo. Takot at kaba para sa isang promdi na kagaya ko. Mabibilis daw ang sasakyan sa Maynila at maraming tao at nagtataasang building. Maraming kakatwa at mga nakakatawang pangyayari ang aking naranasan dahil sa pagka insosente sa maraming bagay. (di ko na ikwento lol) Mahirap mag adjust, mahirap makihalubilo, mahirap makipaglaban sa panibagong mundo na malayo sa nakasanayan mo. Imagine my delima. Ang tanging baon ko lang ay High School diploma, lakas nang loob at determinasyong maisakatuparan ang aking isinulat sa kapirasong papel.

Naging maayos naman ang buhay kolehiyo. Salamat sa Pamilya nang Tito ko na kumupkop sa akin at mabigyan nang espasyo sa kanilang tahanan, kahit sa totoo lang ay halos maagawan ko na nang pwesto ang mga pinsan ko. Ngunit walang pagrereklamo nila akong tinanggap at pinatuloy. 

Sa pagdaan nang mga araw, unti-unti ko nang nakakasanayan ang buhay sa siyudad. Ang buhay estudyante sa kolehiyo. Nakagawa rin naman ako kahit papano nang marka sa aming kurso. Naging presidente ako nang klase. Binago namin ang kalakaran. Hindi umubra sa amin ang mga professor na tamad magturo. We are tagged as "ibang klase" dahil we always ask for more. Ang maturuan nang wasto. Hindi lang doon, napasali din ako sa Student Council. May mga underground meetings kami kung paano higit na mapapasa-ayos ang kalakaran sa loob nang eskwelahan, kapakanan nang kapwa estudyante at karapatan nang bawat isa. Gaano man kaganda ang layunin, isa lang din naman ang tawag dyan. Aktibista.    

Masasabi kong I do well sa school. Hindi man ako yong tipong nag e- excel sa lahat nang mga studyante, naging paborito rin naman ako nang mga teachers ko sa Math, sa Algebra at Calculus dahil nakakakuha ako nang grade na uno! Hindi ko lang malaman hanggang sa ngayon kung saan ko pwede i apply ang calculus sa inaraw-araw na ginawa nang Diyos. Yong mga bulateng signs na yan at kung ano ano pa, para saan ba talaga yan? 

After College, hawak ko na ang kapirasong papel na aking isinulat... Mas maganda nga lang ngayon dahil parchment paper na at may magandang lettering. Diploma! Pero seguridad nga ba ang diploma para sa iyong pangarap? Oo nga't hawak mo na at maipagmamalaki ang pinaghirapan mong makamit, then what? Yes, naranasan ko yan. Ang kaba nang isang bagong graduate at naghahabol sa mga kumpanya para matanggap. Kulang na lang magmakaawa ka sa mga kapitalistang hanap ay "Experience

Mapalad pa rin ako dahil sa kumpanya na pinag OJThan ko eh natanggap ako. Being a nice person (???) inaya ko mga kaklase ko na doon din mag-apply. Ang siste, allowance lang at hindi totoong sweldo ang tatanggapin since mga bagong graduate daw kami. Nandamay pa ko no? Hindi ako tumagal, kailangan ko nang "Sweldo". Sino ba naman ang hindi? Kailangan kong mamili agad agad... ang kursong tinapos (na matagal antayin ang break na hanap) vs kumakalam na sikmura.

Iniwan ko muna sandali ang isinulat ko sa papel. Sabi ko sa sarili ko, pansamantala lang. Itinago ko muna ang pangarap na naisaulat sa loob nang overhead cabinet kasama ng mga sapot nang gagamba at agiw sa taas nang folding bed sa inuupahan kong dorm. 

Dunkin Donuts! Sa may welcome Rotonda, na sa pag kaka-alam ko eh wala na sya doon ngayon. Dyan ako nagtrabaho bilang crew. Gamit ang killer smile at nag-uumapaw na charm, aba naman, marami rin akong nabebenta, lalo na sa mga estudyante na tumatambay doon. Dito ko rin na meet ang first ever GF ko na sa UST nag-aaral (musta na kaya sya?) Ang kinikita ko doon ay sapat lang. Nakakabigay kahit papano nang allowance sa bunso kong kapatid. Okay na sana ang lahat kaso, nagkaroon nang sunod sunod na holdapan sa Store namin. 3 consecutive na holdapan? Tangay pati donation box para sa Orphanage. Walang patawad ang mga holdaper na ito na todo armado pa, kala mo naman bangko ang hoholdapin. At sa tatlong sunod-sunod na holdapan, eh saktong hindi ako lagi naka duty. Promise! Nagkataon lang talaga na day off ko yon! Wala akong kinalaman sa holdapan na yan! Wala talaga! Ang sama lang nang tingin nang bisor namin sa akin. 

Hindi rin ako nagtagal doon... Nakakasawa rin kasi na araw-araw, amoy donuts ka. Maging sa pagtulog eh puro "butas na monay" (donuts) napapanaginipan ko. Kahit anong laba ang gawin ko sa uniporme namin, amoy donuts pa rin. Dahil sa amoy? Na bored at gusto nang mas malaking sweldo. 


Itutuloy... abangan kung anong kasunod na trabaho ang pinasok ko (as if interesado kayo hahaha). 
By Super M

Friday, August 2, 2013

The NEXT BIG Things!

Poster Courtesy of www.paokun.net
Kita kits mga KKKs

Kapamilya, Kapuso, Kapanalig, Kakampi, Kaibigan, Kapatid, Kaututang Dila, Kasangga, Kasintahan, Katrabaho, Kakilala, Kabrasuhan, Kakiskisan at sa lahat nang may K (katabaan) ang puso na tumulong.

Tara na po at sama-samang magbigay saya at sigla at ngiti sa mga Kababayan natin na may K (Kakulangan) kahit sa simpleng tulong na ating maibibigay.

Aasahan ko kayo!
By Super M   

Saturday, July 27, 2013

Random Face Off!

Ang entry na ito ay may "FACE" value. Patungkol sa pagmumukha! Kaya wag na nating patagalin at magkaharapan na at nang mamukhaan na ang dapat mamukhaan.


1. Filipini:

Where you from? Yan ang tanong na madalas ko marinig lately. Syempre, Philippines ang sagot ko na may pagmamalaki. Proud Pinoy yata tayo. Pero yong reactions nong mga nagtatanong ay pare-pareho din. "Really? You don't look like a Filipini! (Filipino = Filipini; not sure kung ganyan nga spelling). Your face is different. You look like you came from other country. Na hindi naman nila matukoy kung ano. Well, blame it to these two great persons. Sila yong responsible sa confusion kung anong lahi nga ba ako! 

Ang aking ama at ina... The source of my good looks! (Wag na kumontra, entry ko to hahaha)






















2. World's ugliest woman:

Lizzie Velasquez, a girl bullied and voted the "ugliest on the Internet," gives an amazing and Godly speech. She will inspire you to trust God, accept yourself and enjoy the life that was given to you. This is a MUST see video. Para sa lahat na may mababang self steem...

Lizzie Velasquez was born with a rare disease that makes it impossible for her to gain weight. A few years ago so discovered that internet bullies cruelly voted her the "ugliest on the Internet." Rising above her tormentors she has gone on to succeed greatly in life. Watch her give an amazing and Godly speech that will literally change your life!


Ang dali nga naman para sa atin na maglagay nang "labels" sa mga taong nakikita natin sa internet. Even the nastiest labels na pwede nating itawag ay kay dali lang para sa iba, kahit ang totoo nyan ay di natin sila kilala. Dahil marami sa atin ang nagtatago sa likod nang computer monitor to hide our own physical flaws. Not knowing na ang pag atake sa physical na katangian nang isang tao, ay para mo na ring ipinagmalaki na mas pangit ka pa sa nilalait mo!

Beware! Stop Cyber Bullying!

3. Anonymous:

Pangarap ko ang mag anonymous... yong magkaron nang DP or Profile Pic na may takip sa mukha. Yong kita lang yong mata. O kaya naman ay nagtatago sa dilim, silhouette lang ang dating. Mysterious character ang gustong iparating. At ito ang mga naiisip kong gawin:

              a. Gayahin ang takip sa mukha ni Kakashi
              b. Kumuha nang poster ni JLC at itakip sa mukha
              c. Magpa-picture habang umiinom sa isang malaking tasa ng kape.  

Kung pwede lang maibalik ang kahapon, pipiliin ko ang mag anonymous. Wag mo nang itanong kung bakit.. trip ko lang, okay?

4. Love is Blind:

I lost an argument before. At bigla ko lang naalala ulit! Di maka move-on! Na naman? The argument? Justify if Love is Blind. HS ako non when my teacher in English ask me to justify the phrase. Eh syempre, di pa ko nai-inlove non. So ang basehan ko lang ay pisikal na aspeto. Regardless kung ano ang itsura nang isang tao, basta nainlove ka, yon na yon! Sa madaling sabi... "Pikit matang Pagmamahal!" Tama ba ako? 

5. Beauty and Madness:

Who will see the beauty in your life?
And who will be there to hear you when you call?
Who will see the madness in your life?
And who will be there to catch you if you fall?

May gandang kinababaliwan nang lahat. Pero di ba mas mainam na hanapin ang gandang karapat-dapat seryosohin?

Hanggang sa muli!

I'll see you all Face to Face -

By Super M.

Saturday, July 20, 2013

Ako Ay May Tanong...

Credit goes to the owner of this image


MAY TANONG AKO!

"Bakit may mga tanong na di maisatinig? 
Sadya bang kay hirap bigkasin? 
Daig mo pa ang may busal sa bibig, 
inalis ang kalayaang isa bukambibig.

Bakit may mga sagot na mahirap unawain? 
Simple lang naman at payak ang ibig sabihin. 
Bakit di mahagip ng utak at linawin?

Bakit may mga tanong na mahirap sagutin? 
Sadya bang mas madali ang magsinungaling? 
O ayaw mo lang makasakit ng damdamin?

Bakit may mga sagot na di tugma sa tanong? 
Baka naman di naintindihan o sadyang tanga lang. 
Ayaw bang tukuyin o umiiwas lamang? 

Bakit may mga tanong na di pwedeng itanong? 
Katotohanan ba ay ikukubli na lang? 
O baka naman wala kang karapatan?

Bakit may mga sagot na ayaw mong marinig? 
Takot ka bang tamaan at masaktan? 
Daig mo pa ang isang duwag, nasaan na ang iyong tapang?

May tanong, syempre may sagot
Kapag may sagot, syempre may nagtanong
Pero pwede bang hindi sumagot kapag may nagtanong?
O pwede bang magtanong kahit walang makuhang sagot?

Magulo ba? Ganito na lang...

MAY TANONG AKO , MAY SAGOT KA BA?   


Naguguluhan,
Super M

Friday, July 19, 2013

Fish Market!


Suki! Suki! Ang sigaw nang isang tindero ng isda. 

Galunggong? Bisugo? Tilapia? Sariwa yan suki! Bili na. Mataman ko siyang tinitigan at nagpatuloy sa aking pamimili.

Sa kabila naman ay may sumisigaw ng pusit, hipon at tulingan! Kabi-kabila ang mga nagtatawaran. Nambabarat at humihirit ng dagdag na isang pirasong isda sa kaniyang binili.

Bente isang kilo! Wala na bang bawas? Kinse na lang! Bigay ko sayo ng trenta dalawang kilo? Maglalagay ang tindero ng ilang pirasong lumahan sa kulay asul na plastic bag. Habang ako'y nag-iisip pa at tila tulala. Sige na nga! Bigyan mo ko ng dalawang kilo. 

Linis suki? Lima lang... Hindi na, sayang ang lima ko! Ako na lang maglilinis... Inikot ko ang aking paningin sa loob ng fish market. As usual magulo at malansa. Maingay na parang mga bubuyog ang nangyayaring bentahan at kalakalan. 

Suki suki! Babalik ka! Ang pahabol ko pang narinig habang palabas ako ng Fish Market. Medyo marami rami rin akong nabili doon ah. Dalawang plastic na kulay blue ang aking bitbit. May Hipon, pusit, lumahan at blue crabs. Ano naman gagawin ko sa mga ito? 

Tila sagot sa aking tanong ang biglang humarang sa aking daraanan. Pechay Pare? Bibili ka? Meron din kaming kangkong at sitaw. Talong? Masarap sa bagoong! 

Di ko namalayan na nakarating na pala ako sa Gulayan. Isang Gusali na may mga arko sa paligid na di mo aakalaing mga gulay at prutas pala ang mabibili sa loob. Nagpalinga linga ako kung anong pwedeng pang sahog dito sa binili ko. At yon na! Dinumog na ko nga mga tinderong gustong makabenta. Halos mabuo na nila ang mga gulay sa kantang "bahay kubo."

Akala ko di na ko makakalabas nang buhay doon sa loob. Ibang klase din ang amoy nang mga nagtitinda dahil sa pawis. Sobrang init pa naman! Isang malallim na buntong hininga ang aking pinakawalan. Fresh air!

Ang inaasahang Fresh air ay hindi umabot! Kinapos at di nakarating sa aking naghihintay na matangos na ilong. Napalitan nang amoy karne nang baka. Ah, ito pala ang slaughter house nang mga kaawa-awang cow! Akala yata nang mga matador na ito ay bibili ako... Pang bulalo pare? Pang Papaitan ba? Laman loob? Bagong katay, mainit pa!

Parang creepy naman kung mag alok ang mga ito. Umandar bigla ang aking imahinasyon sa mga kwentong pwedeng mabuo ng utak kong kakarampot na nakaprogram na yata sa madudugong eksena ng buhay. 

Kailangan ko nang makauwi! Tumitindi na ang sikat nang haring araw. Walang patawad pa naman kung sumikat at magsabog nang init ang araw dito. Daig mo pa ang nasa pugon. 

Pasa-load! Pasa-load pare!

Huh? Pasa-load? Napaisip tuloy ako kung meron pa bang credits ang aking cellphone. 

Habang binabaybay ko ang mga liko-likong eskinita pabalik sa tinitirhan ko, I smiled and I realized one thing.

"Masarap din palang pakinggan ang ating wika kapag banyaga ang nagsalita." 
        
Palengke


Ang hindi magmahal sa sariling wika, ay higit pa sa amoy nang malansang isda!

By Super M
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...