Friday, April 6, 2012

Journey Back Home! The Other Half...

Unplog's Journey
Run! .... Mario... Run!

This is the problem if the airport is too big... and the boarding gate is too far that you need to run to be able to catch the boarding time. I still have 1 hour left after I pass the immigration x-ray. Walkalator seems to be a bad idea... people stuck up like they are watching a tourist attractions, leaving no room to overtake. Need a way out and to be back on solid ground to be able to make it on time. I take the turn at the site of the first exit sign. There, I am back on track! Run!!!

Why the rush? It's about the last minute shopping on Dubai Duty Free. Having done it a couple of times, being away from home, you need to have something to bring with you, specially the so called "Food for the gods." It took me almost 15 minutes to reach the boarding gate #125 (FYI... I came from gate #222). 

This is going to be really fast... at the back of my mind is the imaginary list of what I'm going to buy. Wala ng esep-esep... grab anything na pasok sa imaginary list ko. Pagdating sa counter, "Sir, Dirhams or dollars?" I choose US dollars, the only currency I have in my wallet. But when the cash registers do its counting, patay na kulang ang pera ko. Napasobra yata bili ko at grab dito, grab doon ay hindi magandang paraan. Nahiya naman ako magsoli ng mga binili ko, kaya pasensyahan tayo "plastic card", magagasgasan ka na naman!

Paglabas ko ng duty free area, wala ng lingon sa left or right. Baka may magustuhan na naman ako eh mahirap na. Kaya stiff neck mode muna tayo. Deretso lang! Nang makalayo na, "Finally! Free at last sa duty free!"

Ayun na! tamang-tama, nagpapapasok na sa holding area. Di pa boarding so I have time to sit and relax while waiting for the boarding announcement. Since it's a free wi-fi zone, (unlike Morocco airport- maduga, may bayad ang net connection) I manage to check my emails and of course Unplog na rin. Nakapag comments pa ko bago ko narinig ang pamilyar na accent ng Pinoy sa PA system. Napangiti ako, malapit na talaga ako sa Pinas.

Nang magtayuan na para pumila, napa wow ako! This is going to be a full pack trip with all the balikbayans. Ang dami naming pauwi! It's mixed emotions I saw in their faces. Yong iba excitement, pero may ilan na palagay ko ay uuwing luhaan. Alam naman natin na hindi lahat na nagtatrabaho sa ibang bansa ay pinapalad. Kahit hindi ko tanungin, I can feel there's something wrong with them. The lonely face says it all!

39D...


39D, yan ang seat number ko. Isa sa mga pangarap ko ang makapag travel na nasa business class. Pangarap lang naman... kaya for the meantime, 39D is more than enough. Saan nga ba tong 39D? Let's put it this way. Kung sa bus papuntang malalayong probinsya, 39D is at the far end of the bus with the chicken hehehe... ang pagkakaiba lang, walang chicken sa eroplano. Gets nyo?

After a long and winding road, narating ko ang 39D. Aba, kabayan pala ang aking katabi. At malas pa rin, kasi kasama boyfriend nya na foreigner. Kala ko pa naman may makakausap ako sa byahe. Na  miss ko bigla si lola na umiinom ng Budweiser...

Umpisa pa lang, nagsimula na ang kamustahan ng mga kapwa balikbayans! Naaliw ako sa pakikinig... talaga naman, namiss ko ang usapang Pinoy. Hindi lang yon, panay panay ang kislapan ng mga flashes! Parang may paparazzi tuloy sa loob ng eroplane. Picture dito, picture doon... ang nakakatuwa, pati foreigner, game din! They don't mind striking a pose together with our kababayan... may nagpapapicture nga sa tabi ko, sabi ko hindi po ako foreigner, Pinoy po ako hahaha (joke yon?) Oo, wag ka na komontra! Likas na sa ating mga Pinoy ang pagiging masayahin, at ang pagka-inip ay nagagawan natin ng paraan na aliwin ang ating sarili at ang kapwa mismo natin. This is going to be an exciting trip!

Wake up!.. Mario...Wake up!

Yes! Ginising ako ni kabayan stewardess para sa meal at may extra hot noodle soup pa (upon request lang daw ito). This is to balance the meal. Mga cold cuts lang kasi madalas mga appetizer so pag may hot noodle soup ka, ayos ang buto-buto. Pampagising!. Salamat din at hindi nalaglag si sticker sa may ulunan ko. Natigil na rin ang huntahan ng mga kabayans, kanya-kanyang kainan muna. Pero ang dalawang Pinay na kabayan sa aking kaliwa ay hind makakain. Malayo ang tingin sa kawalan. Tila may hinahanap sa mga ulap na makikita sa labas ng bintana. Ang pagkaing inilapag ni kabayan stewardess ay hindi ginagalaw. At palihim na nagpupunas ng mata.

Bakit ang tingin ng mga tao pag nakapag-abroad ka, ang yaman mo na at ang dami mong pera? Hindi lahat ay may magandang kapalaran sa paninilbihan sa ibang bansa. Kailangan mong mag pa-alila sa ibang lahi para kumita lang. Ang iwanan ang pamilya para kumita ng higit sa kinikita sa Pinas. Oo, alam ko na ang lahat ng ito. Narinig ko na to sa iba't ibang tao at iba't-ibang programa sa tv. Pero ngayon lang, ngayon lang nag sink in sa kin ang realidad na nakikita ko sa dalawa nating kabayan. It's different when you encounter it personally, not just watching from a distance. Hindi ko man alam ang pinag-dadaanan nila, ang hiling ko lang, sana maintindihan at intindihin sila ng lipunan.    

Naputol ang pagmumuni-muni ko ng dumaan si kabayan stewardess at mag-alok ng kape... nakakahalata na ko ah. hmmm. Maya-maya pa, dumaan uli si kabayan stewardess, may iniabot na papel, sabi ko na nga ba trip ako nito, pustahan, contact number nya nakasulat dito! Dahan-dahang bigla kong binuksan ang papel...Dyaraannn!!!!!!!

Itinuon ko ang tingin ko sa overhead monitor. Malapit na pala sa Manila... In-flight simulation ng travel says that we are approaching Manila and started to descend. Ngayon ko lang napansin ang madadaanan palang bayan ay Nueva Ecija, Tarlac, Pangasinan, bago pumasok ng kamaynilaan. Malapit na naman ang kalbaryo ko... ang nakakabinging sakit ng tainga due to air pressure during landing... haisst!

Pero hindi lang yon ang inaabangan ko. May isang highlight pa ang paglanding ng eroplano sa NAIA. In a few minutes, eto na ang inaabangan ko. Pero hindi nangyari. Naka-landing na kami, pero wala ang palakpakan na ginagawa ng mga Pinoy OFW na nakakasabay ko noon last year. Wala na ba ang enthusiasm ng pag-uwi sa sariling bayan? Ako na lang yata excited bumalik ng Pinas. Nilingon ko uli ang dalawang kabayan sa kaliwa ko, ngayon, takot at pangamba ang nakikita ko sa mukha nila.

Sa aking paglalakad patungong immigration, sumalubong sa kin ang mga nag-aalok ng alak, chocolates, at kung ano-anong klaseng pasalubong items. Since I already done my shopping, wala lang sa kin yon. Deretso na ko sa counter, sabay abot ng papel na ibinigay ni kabayan stewardess sa kin kanina, ang disembarkment form! Sa pagtatak ng immigration Officer ng arrival stamped sa passport ko, para na ring senelyohan ang katapusan ng aking paglalakbay.

I know this is not the end.... Life is a journey and I will constantly walking, running, or flying... along the way, I just hope makasalubong ko kayo at makasalamuha, kahit sandali lang.....

Hanggang sa susunod na paglalakbay ng Unplog... Mekitiks!


5 comments:

  1. ui welcome back sa pinas, mukhang na-miss mo nga ng todo no, siguro kaya walang palakpakan kasi walang mga taga-saudi na kasabay mo sa flight, sila kasi yung pumapalakpak talaga dahil lam mo na, mahirap sa saudi :)

    ReplyDelete
  2. Tama ka, di totoo na kapag nakapag-abroad na eh mayaman na at madali lang nila kinikita ang pera sa ibang bansa kaya sana yun mga kamag-anak dito eh matutong pahalagahan ang pinaghirapan nila, nde yung puro pasarap at paggastos ang ginagawa.

    Disembarkment form pala, feelingero ka...hahaha!

    ReplyDelete
  3. @McRich, ah kaya pala... siguro nga walang taga saudi...

    @TPW, tama! Disembarkment form nga, hahaha

    ReplyDelete
  4. Ano yung mekitiks? <- o diba mukang skip read? hahaha!
    Binasa ko lahat yan. Isummarize ko gusto mo? Sayang wala yung palakpakan! Parang nakakaexcite!

    ReplyDelete
  5. Sige nga! Isummarize mo! Hahaha

    Mekitiks eh salita ni inong! Ibig sabihin, kita kits! See you ganyan haha

    ReplyDelete

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...